Minęło zaledwie pięć lat... Aż pięć lat... Nigdy nie myślałam, że w tak krótkim czasie tyle może się zmienić. Gdyby ktoś powiedział mi wtedy, w siódmej czy ósmej klasie, że jestem jeszcze bardzo małym dzieckiem i wiele się muszę nauczyć, wiele poznać i wiele drzwi jeszcze otworzyć, z pewnością uraziłoby to moją dziecięco-kobiecą dumę. Była przecież taka dorosła... A tu okazało się, że muszę przywyknąć do życia na własny rachunek i piorunującego tempa dojrzewania...
Nie jest to proste, ale myślę, że sobie poradzę, wszak miałam dobrych nauczycieli, bardzo dobrych, którzy przekazali mi podstawy wiedzy o życiu i nauczyli, że trzeba iść prosto i bez wahania ku swoim marzeniom. Dopiero teraz zrozumiałam, że gdybym ukończyła inną szkołę podstawową, to niekoniecznie musiałabym robić to, co teraz robię - studiować filologię polską. Kiedyś wydawało mi się, że wszystko zależy tylko i wyłącznie od domu rodzinnego, ze szkoła jest nieważna, a stwierdzenia typu - "szkoła pomaga rodzicom w wychowywaniu dzieci" - uważałam za puste słowa. Jakże bardzo się myliłam... Odkąd pamiętam, język polski był moją pasją i to właśnie "Trójka" pozwoliła mi rozwinąć moje zainteresowanie humanistyczne. Moja "Trójka" - jak teraz o Niej mówię - dała mi możliwość nie tylko zdobywania wiedzy, ale przede wszystkim pozwoliła uwierzyć, że jestem w stanie zrobić znacznie więcej niż odrobić pracę domową. Teraz z uśmiechem wspominam konkursy recytatorskie, apele i inne uroczystości. Wszystkie one okupione były strachem i tremą, ale dopiero z perspektywy czasu potrafię docenić to, co mi dały.
To właśnie w SP3 nauczyłam się kontaktu z ludźmi, otwartości i przede wszystkim uwierzyłam w siebie. Poprzez to, że niejako "wciągnięto" mnie w szóstej klasie w działalność Samorządu Uczniowskiego, w ósmej sama zapragnęłam być przewodniczącą. Myślę, że sama z siebie pewnie nie zajęłabym się tego typu aktywnością społeczną. A to dzięki S.U. poznałam nauczycieli z tej "drugiej strony". Dla mnie nie byli Oni już tylko pedagogami przekazującymi wiedzę, ale przede wszystkim ludźmi, którzy zrobią wszystko, żeby pomóc, ułatwić, wytłumaczyć. Byli Tymi, którzy nie tylko stanowczo i konsekwentnie nauczają, ale potrafią również się dobrze bawić i mogą w Dniu Dziecka zamienić się miejscami ze swoimi wychowankami i dać im przez to wiele powodów do radości...

Bardzo często tęsknię za latami spędzonymi w "Trójce". Za szatniami, których zmiana informowała o tym, że staję się coraz starsza. Za "granicą" między parterem a pierwszym piętrem, za marzeniami o byciu już w IV klasie i możliwości zmiany sal po każdej lekcji, za "wyjściem" z parteru, ponieważ było to takim wyznacznikiem dorosłości... Tęsknię za klasówkami i kartkówkami, a nawet za biegami na zajęciach wych. - fizycznego (a biegi zawsze były moim utrapieniem)...
Chciałabym czasami wrócić do niskich ławek szkolnych i malutkich krzeseł i przeżyć to jeszcze raz, chociaż przez maleńką chwilę... Niestety, nie da się przebłagać czasu... Słyszę niekiedy dźwięki piosenki śpiewanej na uroczystości odejścia najstarszych klas z mojego rocznika:

"Wszystko płynie, życie też.
Panta, Panta rei.
Nie rozpaczaj, szkoda łez.
Panta rei."

Przemija czas, odchodzą ludzie, ale wspomnienia pozostają żywe tak długo, jak długo będziemy chcieli o nich pamiętać i troszczyć się o nie. Wspomnienia o mojej "Trójce" są zbyt piękne i cenne, a wdzięczność zbyt duża, bym pozwoliła czasowi zatrzeć je w moim sercu.

Danuta Wdziękońska (absolwentka roku szkolnego 1993/94)

Tekst napisany z okazji 40-o lecia istnienia Szkoły.